Zobaczymy...
sobota, 7 listopada 2026
Morderstwo planowane
środa, 7 października 2026
Tęsknie...
Ciekawe czy wiesz... że na Twoim podwórku pod świerkami rosną grzyby. I to taaaaaaakie mają kapelusze. Muchomory też rosną i to tak duże, że widzę je z drogi gdy przyjeżdżam. Ależ byś chodził na grzyby w tym roku. Choć ostatnimi laty trochę już Ci marudziłam, żebyś sam nie jeździł. Obawiałam się, czy nie poczujesz się źle lub zgubisz. Szkoda, że nie będzie już nam dane pojechać razem, że nie zabierzesz już moich dzieci na spacer po lesie w poszukiwaniu kozaków. Zabieram je ostatnio w Twoim imieniu. Pokazuję Twoje miejsca. Minął rok, a Ciebie wciąż mi brakuje......... Tato.
wtorek, 6 października 2026
Tak nijak
Ni źle ni dobrze. Ni szaro ni kolorowo. Nie dziwi więc brak energii i chęci do czegokolwiek. I nawet nie wiem w którą stronę chcę ruszyć. Może do sypialni pod kołdrę i żeby nikt nic ode mnie nie chciał.
Nawet gotowanie nie cieszy. Książki też nie. Może trochę zbieranie grzybów. Na przekór wszystkiemu założyłam więc dziś różowy sweterek, a pod spód genialny koronkowy biustonosz. Czuję się w nim takaaaa... ach i och. Jeszcze lepiej by było gdyby ktoś go ze mnie dziś zdjął. Najpierw sweterek, a potem biustonosz. W sumie może też być odwrotnie. A potem mogę w sypialni już zalegać pod kołdrą. Ale już nie sama.
poniedziałek, 27 kwietnia 2026
środa, 18 lutego 2026
Chwila
Dzieciaki każde w swoim pokoju jeszcze śpi. Jedno cierpiące po zabiegu, drugie chyba z grypą. Choć jeszcze nie wiem. Okaże się jak się obudzi. Małż obudził mnie z pytaniem czy zjem z nim śniadanie. Tylko we dwoje, na spokojnie, bez pośpiechu, trochę żartów, pogadaliśmy. Pojechał. Fabryka wzywa.
Zostałam z kawą i ciszą w domu. Nawet pies po porannym wyjściu jeszcze zasnął. Piję więc tę kawę i piszę, a dookoła bałagan po śniadaniu jak diabli. No właśnie... koniec chwili dla mnie, Mały się budzi i porządek też sam się nie zrobi. No...
wtorek, 4 listopada 2025
Jesień, nie-jesień
sobota, 4 października 2025
Cisza
Zapadła cisza. Nie dzwonię już po przychodniach, nie szukam najbliższych terminów, nie planuję dnia tak, by móc podjechać do szpitala. Nie ustalam z rodzeństwem kto z nas będzie mógł go odebrać po chemioterapii, czy u kogo dzieci zdrowe, by nie narażać go na powikłania. Nie wystaję pod gabinetem lekarza prowadzącego lub dyżurującego. Nie planuję obiadu na niedzielę tak, by on też mógł zjeść to co i my. Nie szukam nowszych, lepszych sposobów leczenia. Dziś nie zajechał do mnie jak zawsze po sobotnich porannych zakupach. Jutro jego miejsce przy stole u nas podczas niedzielnego obiadu będzie puste. W żadnym oknie jego domu już nie pali się światło. Nie słyszę już jak w charakterystyczny dla siebie sposób zdrabnia moje imię.
Bardzo pusto i cicho się zrobiło. Za cicho i za pusto, Tato.